പറയാതെ പോയൊരാൾ ......

ഒന്നും പറയാതെ ഒരാൾ പോയിട്ട് ഇന്നേക്ക് മൂന്ന് വർഷം തികയുന്നു.ഒന്ന് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റാൽ തീരുന്ന സ്വപ്നം ആയിരുന്നു എന്ന് കുറെ നാൾ വിശ്വസിപ്പിച്ചു .ചിലപ്പോൾ പല്ലുകടിച്ചും കാല്പാദങ്ങൾ പരസ്പരം ചവിട്ടിയും ദേഷ്യം തീർക്കും.നെഞ്ചിന്റെ ഇടതു ഭാഗത്തു ആ ഒരു ഭാരം 

ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ദുബായ് എന്ന നഗരം ഈയിടെയായി ദുർമന്ത്രവാദ കഥയിലെ ഭൂതത്താൻ കെട്ടു പോലെ തോന്നുന്നു."ഗാങ്സ് ഓഫ് dxb "യിലെ 

ആരും ഇപ്പോൾപരസ്പരം അങ്ങനെ അധികം ചാറ്റ് 

ചെയ്യാറില്ല , മിണ്ടാറില്ല..ദൈവം എന്ന് പറയുന്ന ആൾ 

ഉണ്ടോ എന്ന് ചിലപ്പോൾആലോചിക്കും. ചിലപ്പോൾ അന്ന് കരഞ്ഞ  പോലെ പുതപ്പിനടിയിൽ കിടന്നു തലയിണ 

നനയുന്നത് വരെ മുഖംഅമർത്തിക്കരയും..ഫോണിന്റെ ഗാലറി നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണിൽ നിന്നും തനിയെ വെള്ളം ഒഴുകും ...whatsapp ചാറ്റുകളും കോൺടാക്ട് നമ്പറും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്..ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ പോകുമ്പോൾ

 കൈ വിരലുകൾ തനിയെ മടങ്ങി പുറകോട്ടു വരുന്നു...

കണ്ണൂർ ബസ്റ്റാൻഡ് മുതൽ കല്യാശ്ശേരി വരെയും 

തിരിച്ചും ചിലപ്പോൾ ബസ്സിൽ ഒരുമിച്ചുണ്ടാകും. അധികം 

ഭംഗിയില്ലാത്ത കൈയക്ഷരവും ,ടെക്നിക്കൽ സ്കൂളിൽ പഠിച്ചതിനാൽ ചില പൊടിക്കൈകളും ശരാശരി 

പഠനവുമായി ക്‌ളാസ്സിലെ മധ്യഭാഗത്തായി ഇരുന്നിരുന്ന 

ഒരു പോളിടെക്‌നിക്‌ സഹപാഠി."ലജ്ജാവതിയെ " എന്ന 

പാട്ട് പോളിയിൽ ആദ്യമായി കൊണ്ടുവന്നത് ഉച്ചത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ട് അവനായിരുന്നു.നിഖിൽ.എം നെ അങ്ങനെഞങ്ങൾ നിഖി ഗിഫ്റ്റ്  എന്ന് കളിയാക്കി 

വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.




ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണെന്നു തോന്നുന്നു, ഒരു ഫോൺ കാൾ വന്നിട്ട് അവനെവിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയത്.പിന്നാലെ ഞങ്ങളും ചൊക്ലിയിലെ പണി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ വീട്ടിലേക്കുപോയി.വീടിന്റെ ടൈൽസ് പണിക്കായി മെഷീൻ ഒരുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ അച്ഛനെ അവനു നഷ്ടപ്പെട്ടു.എപ്പൊഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തു സ്ഥായിയായ ഒരു വിഷമം 

വന്നത് അതിനു ശേഷമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.

അച്ഛനെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു,പേഴ്സിൽ 

അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ്

 വൈറ്റ് കല്യാണ ഫോട്ടോ എപ്പോഴും കാണുമായിരുന്നു.

 ഡിപ്ലോമ കൈയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ വേഗം തന്നെ ജോലിക്കു കയറിയവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവനും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഞാനും കുറച്ചു പേരും എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു വേറെ വഴിക്കും. കുറച്ചുകമ്പനികളിലും പരിയാരം മെഡിക്കൽ കോളേജിലും അവൻ ജോലി ചെയ്തു.എൻജിനീയറിങ് കഴിഞ്ഞു മറ്റുവഴികൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഡിപ്രഷൻ ആയി വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നെ അവനെ കാണുന്നത്.ആദ്യമായിഞങ്ങൾ മൂകാംബികയിലേക്കു ഒരു യാത്ര പോയി .ഞാനും , അക്കിനവും പ്രനീഷും അവനും ..




ഓർമ്മയിലെ ആദ്യ മൂകാംബിക  യാത്ര..അന്ന് കുടജാദ്രിയും കയറി ..സൗപര്ണികയിൽ ഇറങ്ങി കുളിച്ചു..പിന്നീടങ്ങോട്ട് നാട്ടിൽ പോയാലൊക്കെ മൂകാംബികയിൽ പോകാനായി മനസ്സിനെ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നത് ആയാത്രയിലെ തണുത്ത ഓർമ്മകളാണ് .

പകുതിക്കായിപ്പോയ വീടിന്റെ പണി,മറ്റു പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ .. നല്ല ഒരു അവസരം വന്നപ്പോൾ അവൻ മസ്കറ്റിലേക്കുഫ്ലൈറ്റ് കയറി. എങ്കിലും ദിവസവും ഫോർവേഡ് മെയിലുകൾ അയക്കും .ഗൂഗിൾ ചാറ്റിൽ "കൂയ് " എന്ന് മെസ്സേജ്അയക്കും . ഇടയ്ക്കു വിളിക്കും .
മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരന്റെ ചികിത്സക്കായി എറണാകുളം ലേക്ഷോർ ആശുപത്രിയിലും അതിനടുത്തു തന്നെ എടുത്ത വാടകവീട്ടിലും ഞങ്ങൾ കുറച്ചു പേർ ഒരു മാസത്തോളം മാറി മാറി താമസിച്ചു.കൂട്ടത്തിൽ പണിയൊന്നും ഇല്ലാതെ നടക്കുന്ന ഞാനും .ദിവസവും നിഖിൽ വിളിക്കും ,വിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കും , പൈസ അയച്ചു തരും .. ബയോമെഡിക്കലുമായി പിണങ്ങി നിന്നിരുന്ന എന്റെ മനസ്സ് ,ആ ആശുപത്രി വാസത്തോടെ വീണ്ടുംഅടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം..അക്കിനത്തോട് അവൻ ഒമാനിലെ ഒരു ഒഴിവിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്തോ അസൗകര്യം.ഒടുവിൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു നിനക്ക് വന്നൂടെ ? "എനിക്ക് അധികം Experience ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ"എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ "അതൊക്കെ ഉണ്ടാക്കാമെടാ ,നീ ഇങ്ങോട്ടല്ലേ വരുന്നേ ..."എന്നാണവൻ പറഞ്ഞത് .

പാസ്പോർട്ട് പോലും അതിനു ശേഷമാണ് എടുക്കുന്നത് .എല്ലാ കടലാസു പണികളും അവൻ തന്നെ ശരിയാക്കിത്തന്നു.ഒരു ജൂൺ മാസത്തിൽ അങ്ങനെ ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറി ഒമാനിലെ മസ്കറ്റിൽഎത്തി.എയർപോർട്ടിൽ അവനും എനിക്കും എല്ലാം അവസരം കിട്ടാൻ കാരണക്കാരനായ സുകുമാർ സാറിന്റെ കൂടെ അവനും എത്തി.അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഖൗള ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി എല്ലാഉപകരണങ്ങളെയും പരിചയപ്പെടുത്തി, പഠിപ്പിച്ചു തന്നു.അവന്റെ ജോലിത്തിരക്കൊക്കെ  മാറ്റിവെച്ചു ഓടി നടന്നു ,ഇന്റർവ്യൂവിനുചോദിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു തന്നു.

നാട്ടിൽ നിന്ന് വിട്ടു നിൽക്കുന്ന വിഷമവും വീട്ടിൽ ആയിടയ്ക്കു ഉണ്ടായ ചില പ്രശ്നങ്ങളും എല്ലാം കൂടിയായപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ പ്രശ്നത്തിൽ ആയിരുന്നു .ഒരു പക്ഷെ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആയിരിക്കണം ആദ്യദിവസം തന്നെ കമ്പനി ബസിൽ നിന്നു വഴിയിൽ ഇറക്കി ,മത്ര കോർണിഷും ,റിയാം പാർക്കും എല്ലാം കാണിച്ചു തന്നു ,ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു ..







ഫോട്ടോ എടുത്തും ,യാത്രകൾ ചെയ്തും ,ഒരുമിച്ചു പാചകം ചെയ്തും ,അങ്ങനെ മൂന്നു നാല് വർഷങ്ങൾ ..സാലറി കിട്ടിയാൽ മാസത്തിൽ ഒരു ദിവസം റൂവിയിൽ ഫാന്റസി റെസ്റ്റോറന്റിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കും.വേണ്ട എന്ന് എത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും മിക്കവാറും അവൻ തന്നെ ആയിരിക്കും  ബില്ല് കൊടുക്കുക. കൈകോർത്തു പിടിച്ചു റൂവിയിലെ കറക്കങ്ങൾ ,snow white ഇൽ പോയി ഷർട്ട് പരതൽ ...അറബി മാത്രം അറിയുന്ന അറബിയുടെ ടാക്സിയിൽ പേടിച്ചു വിറച്ചു തനുഫ്‌ വരെ പോയത് ..ആദ്യമായി നിസ്വ വരെ പോയത് ..മറക്കാനാവാത്ത സലാല യാത്ര ..ഒമാൻ ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസെൻസിനായി അവൻ കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ടു.ഒടുവിൽ അവൻ തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഒരു ഉസ്താദ് തന്നെ എനിക്കും ഉസ്താദായി.പലപ്പോഴും ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയാൽ selection അവനു വിടും.മറ്റുള്ളവർക്ക് കണ്ണ് കടിയെന്നു ചിലപ്പോൾ തോന്നുമെങ്കിലും അവന്റെ അതെ ടൈറ്റാൻ വാച്ച് തന്നെയാണ് ഞാൻ ആദ്യം വാങ്ങിയത്..അത് പോലെ തന്നെ സോണി എറിക്സൺ ഫോണും ..CAT ന്റെ ഷൂവും ..ലാപ്ടോപ്പും ...





ജീവിത യാത്രയിൽ അവൻ ദുബായിലെത്തി .ദുബായിലെ മെഡിക്ലിനിക്കിൽ ജോലി.ഒമാനിലേക്കാളും ജീവിത സൗകര്യവും തിരക്കും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ആരെയും മറന്നില്ല.നല്ല ജോലി നോക്കാൻ ഉപദേശിക്കും.U.A.E യിലേക്ക് ഒരവസരം വന്നപ്പോൾ അതിയായ ആവേശത്തോടെ സ്വീകരിച്ചതിനു പിന്നിൽ ദുബായിൽ അവനുണ്ടല്ലോ എന്ന ആശ്വാസമായിരുന്നു .






നല്ല പിരിമുറക്കവും മാനസിക സംഘർഷവും ഉണ്ടായിരുന്ന അബുദാബിയിലെ ആദ്യനാളുകളിൽ വ്യാഴാഴ്ച വരാൻ എണ്ണിയെണ്ണി കാത്തിരിക്കും.അഞ്ചു മണിക്ക് "ഔട്ട് "പഞ്ചു ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ ഓടും , കള്ള ടാക്സി പിടിച്ചു നേരെ ദുബായിലേക്ക് ..ഖിസൈസിലെ , എയർ പോർട്ട് ഫ്രീ സോൺ മെട്രോ സ്റ്റേഷനു  അടുത്തു അൽ ജാബ്രി എ ബ്ലോക്ക് ..റൂം No :105 .അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ലോകം ..നിഖിൽ , വികേഷ് ,ദിവേഷ് ,വിനിൽ പിന്നെ ഞാനും ഇടയ്ക്കു വരുന്ന ഷിജുവും ....റൂമിൽ എത്തിയാൽ  കണ്ണ് നേരെ ടേബിളിലേക്ക് ആണ് പോകുക നാട്ടിൽ നിന്ന് നിഖിലിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും മൂത്തമ്മയും ഒക്കെ കൊടുത്തുവിട്ട പലഹാരങ്ങൾ ടേബിളിൽ കാണും.വികേഷ് അപ്പോഴേക്കും ചായ ഉണ്ടാക്കും.ചായ തയ്യാറായാൽ നിഖിൽ ,സ്പെഷ്യൽ കേക്ക് പുറത്തെടുക്കും .മധുരമുള്ള വലിയ കേക്ക് അവനു ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായിരുന്നു .രാത്രി മിക്കവാറും പുറത്തിറങ്ങും ,സിലോൺ ,സൽക്കാര ,നോട്ട്ബുക്ക് ,പാനൂർ ഇവിടങ്ങളിൽ എവിടെയെങ്കിലും ആയിരിക്കും ഭക്ഷണം .ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു റോഡരികിലൂടെ വർത്തമാനം പറഞ്ഞു നടക്കും. ചിലപ്പോൾ അൽ നാദ - സ്റ്റേഡിയം മുതൽ റൂം വരെ മെല്ലെ മെല്ലെ നടന്നു വരും..സ്വപ്നങ്ങൾ ...ആഗ്രഹങ്ങൾ ...ഇഷ്ടങ്ങൾ ....വിഷമങ്ങൾ ...പരസ്പരം പങ്കുവെക്കും ...സ്വന്തമായി ഒരു വീട് , കുടുംബം , കുട്ടികൾ .. എന്തായാലും നമ്മൾ പിരിയില്ല എന്ന് ചട്ടം കെട്ടി..അങ്ങനെ “Gangs ഓഫ് DXB” 
ഉണ്ടായി.






വ്യാഴം , വെള്ളി ,ശനി കഴിഞ്ഞു ഞായറാഴ്ച രാവിലെയാണ് അബുദാബിയിലേക്ക് മടങ്ങുക .പ്രോജെക്ടറിൽ സിനിമ കണ്ടും ,വർത്തമാനം പറഞ്ഞും വ്യഴാഴ്ച  നേരം വെളുപ്പിക്കും.എനിക്ക് ഉടുക്കാനായി മുണ്ടും , പുതക്കാൻ പുതപ്പും എല്ലാം അവൻ അലക്കി എടുത്തു വെക്കും .കട്ടിലുകൾ കൂട്ടിയിട്ടു ഒരുമിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ കിടക്കുക.കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ കിടക്കയിൽ കിടന്നു അടിയുണ്ടാക്കാൻ ആള് മിടുക്കനാണ്.

വെള്ളിയും ശനിയും ദുബായിൽ കറങ്ങാൻ പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കും .അങ്ങനെ ഓരോ സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടു..ചിലപ്പോൾ vox ൽ സിനിമ ,വെള്ളിയാഴ്ച വൈകി എഴുന്നേറ്റാൽ പ്രാതലും ഉച്ചയൂണും എല്ലാം പാർസൽ വാങ്ങും.ദുബായിലെ എന്റെ ചിലവ് മിക്കവാറും അവനാണ് എടുക്കുക.കണക്കു പറഞ്ഞു കൊടുത്താലും വാങ്ങില്ല.നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ ചിലവില്ലേ ..സാലറിയൊക്കെ കുറച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ എന്ന് പറയും.






വികേഷ് ആദ്യം കുടുംബസ്ഥനായി , പിന്നാലെ വിനിലും ..നിഖിലിന് വേണ്ടി ബന്ധുക്കൾ തകൃതിയായി ആലോചന നടത്തി .അവസാനം നല്ലൊരു കൂട്ട് തന്നെ കിട്ടി.അധികം പെൺകുട്ടികളോട് ഒന്നും ആ രീതിയിൽ സംസാരിച്ചു ശീലം ഇല്ലാതിരുന്ന അവനു ഫോൺ വിളിക്കാൻ ഭയങ്കര നാണമായിരുന്നു.വേണമെങ്കിൽ കോച്ചിങ് തരാം എന്ന് ദിവേഷ് പറയുമായിരുന്നു.ഒരു ഡിസംബർ അവസാനം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു .ജനുവരി അവസാനം ലീവ് കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു ദുബായിൽ എത്തി .അതേ മാർച്ചിൽ എനിക്കും ഒരാളെ കൂട്ടായി കിട്ടി."ഓഗസ്റ്റിൽ എന്തായാലും നാട്ടിൽ ഉണ്ടാകും കല്യാണം അപ്പോൾ നടത്തിയാൽ മതി "എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.ഷിജുവിന്റെ കല്യാണവും ഓഗസ്റ്റ് മാസം ഒരേ തീയതിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു." നമുക്ക്  മൂന്നാൾക്കും ഒരുമിച്ചു ഹണി മൂണിന് പോകാമെടാ ..എന്റെ ഹണി മൂൺ പെൻഡിങ്ങിൽ ഉണ്ട് ..." അങ്ങനെ ഓഗസ്റ്റ് മാസത്തിൽ നാട്ടിലേക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

വിനിൽ ജോലി മാറി നാട്ടിലേക്ക് പോയി .വികേഷ് ഭാര്യയെയും കുട്ടിയേയും ദുബായിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ തീരുമാനിച്ചു ,ഒപ്പം ഭാര്യമാരെ കൊണ്ടുവരാൻ ഞാനും നിഖിലും ..നാട്ടിൽ പോകുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ ഏതോ ഒരു പാകിസ്താനിയിൽ നിന്നും ഒരു നിസ്സാൻ സെൻട്ര നിഖിൽ വാങ്ങി.ഇനി ഒരു റൂം വേണം .അവസാനം ചുരുങ്ങിയ വാടകയിൽ ഒരു റൂം എടുത്തു അഡ്വാൻസും കൊടുത്തു.അല്ലറ ചില്ലറ വീട്ടു സാധനങ്ങളും വാങ്ങി.

നാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ എന്നും ചൊക്ലിയിൽ നിന്നും കണ്ണൂര് വരും ."വാ എവിടെങ്കിലും കറങ്ങാൻ പോകാം "എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് .അഞ്ജുവും ഞാനും നിഖിലും ഭാര്യയും അങ്ങനെ കുറച്ചു സ്ഥലത്തൊക്കെ പോയി.വികേഷിന്റെ കുട്ടിയെ കാണാൻ ഒരു ദിവസം പോയി..ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളുമായി ...ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഷിജുവും ഭാര്യയും ആയിരിക്കും അവരുടെ കൂടെ..കാത്തിരുന്ന ഹണിമൂൺ യാത്ര അങ്ങനെ വന്നെത്തി.പോകുന്ന വഴി രാത്രിയിൽ നിഖിലിന്റെ വീട്ടിൽ ചെറിയ സൽക്കാരം..ഗുരുവായൂർ വഴി മൂന്നാറിലേക്ക്....കളിച്ചും  ചിരിച്ചും എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ച ദിവസങ്ങൾ .ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു അടുത്തു എത്തിയപ്പോൾ അവൻ എല്ലാവരെയും നിർത്തി ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുപ്പിച്ചു.കുന്നും മലയും എല്ലാം മുന്നിൽ ഓടിക്കയറി..ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത നിമിഷങ്ങൾ ....രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം , ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളായി മാറി.






മൂന്നാർ യാത്ര കഴിഞ്ഞു മൂന്നു ദമ്പതിമാരും മൂന്ന് വഴിക്കു പിരിഞ്ഞു.ഞാൻ അഞ്ജുവിന്റെ പഠനസംബന്ധമായ ചിലകാര്യങ്ങൾക്കും അല്പം കറക്കത്തിനുമായി ബംഗളരുവിലേക്കു പോയി.കൊലാർ ,കോടിലിങ്കേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും വൈകുന്നേരം മടങ്ങുന്നതിനിടയിൽ നിഖിലിന്റെ ഏട്ടന്റെ ഒരു മിസ്സ്‌ കാൾ.ഫോണിൽ മാപ്പ് ഇട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.മാപ്പ് മാറ്റി തിരിച്ചു വിളിച്ചു."നിഖില് പോയെടാ "എന്ന് പറഞ്ഞു.
"നാളെയല്ലേ ടിക്കറ്റ് ?ഫ്ലൈറ്റ് നേരത്തെയാക്കിയോ ?"എന്ന് സംശയത്തോടെ തിരിച്ചു  ചോദിച്ചു.

ഒന്നും പറയായതെ അവൻ പോയി .പിന്നെ നടന്നത് എല്ലാം യാന്ത്രികമായിരുന്നു.ബംഗളരുവിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ തന്നെ കിട്ടിയ ബസ്സിൽ കയറി എങ്ങനെയോ കണ്ണൂരിലെത്തി.ആരൊക്കെയോ വിളിച്ചു ..എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു..കുറെ കരഞ്ഞു....

വീട്ടിലെ  മണ്ണിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങുമ്പോൾ നമ്മൾ കാത്തുവെച്ചതും പറഞ്ഞുവെച്ചതുമായ ഒരു പാട്‌ സ്വപ്നങ്ങൾ എരിഞ്ഞു തീർന്നു.ചില പേപ്പറുകൾ നോക്കാൻ അവന്റെ റൂമിൽ കയറിയപ്പോൾ നാളെ ദുബായിലേക്ക് പോകാനായി പായ്ക്കു ചെയ്ത വീട്ടുസാധനങ്ങൾ ..ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങും മുമ്പേ അവിടെ അവസാനിച്ചു.

എയർലൈൻസിനെ വിളിച്ചു ടിക്കറ്റ് റദ്ദാക്കി.മരണ സർട്ടിഫിക്കറ്റിനായി അപേക്ഷ കൊടുത്തു.എല്ലാം തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ഏട്ടൻ.ദുബായിലെ കീഴ് വഴക്കങ്ങൾക്കായ്‌ പലതും വേണ്ടി വന്നു.ആശിച്ചു അവൻ വാങ്ങിയ കാർ പല നൂലാമാലകളും കഴിഞ്ഞു വളരെ ചെറിയ തുകയ്ക്ക് വിൽക്കാൻ പറ്റി.അവന്റെ മണമുള്ള തുണികളും സാധനങ്ങളും എല്ലാം പൊറുക്കി കൂട്ടി കാർഗോയിൽ അയച്ചു.അൽ ജാബ്രിയിലെ ആ മുറിയിൽ കയറാൻ പിന്നെ വല്ലാത്ത വീർപ്പുമുട്ടലായിരുന്നു.

വികേഷിന്റെ മോൾക്ക് മൂന്ന് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞു.വിനിലിനും എനിക്കും പെൺകുട്ടികൾ ...ഷിജുവിന് ആൺകുട്ടി.ദിവേഷിൻറെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.നിഖിലിന്റെ ഏട്ടനു രണ്ടു കുട്ടികൾ നിഖാതും നിഖയും ..ഏട്ടൻ അവനെ വിളിച്ച പോലെ "നിക്കു " എന്ന് വിളിക്കാമല്ലോ..

ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ ഇന്നിവിടെ ഇങ്ങനെയാവാൻ കാരണക്കാരനായ ഒരാൾ ....എത്ര മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും എന്നും ഓരോ സ്വപ്നത്തിലും പറയാതെ വരും ...ഒരു വാക്കു പോലും പറയാതെ ..ഒന്നും പറയാനാകാതെ ... പോയ ആ ഒരേ ഒരാൾ ...

കോവിഡിന്റെ അരവർഷം !

2020നെ കോവിഡ് -19 എന്ന മാരക വൈറസ് കാർന്നു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു ജൂലായ് 30ന്  അരവർഷം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു .കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ ഇന്ത്യയിലെ  ആദ്യത്തെ കോവിഡ് രോഗബാധ,കേരളത്തിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്‌തിട്ടു ജൂലായ്‌ 30 ന് ആറു മാസം തികഞ്ഞു .ലോകം മുഴുവൻ പ്രശംസിച്ച 'കേരള മോഡലിൽ 'നിന്നും ,"ഭയം വേണ്ട ,ജാഗ്രത മതി "എന്ന ആപ്ത വാക്യത്തിൽ നിന്നും "ഭയം വേണം , ജാഗ്രതയോടൊപ്പം "എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ് ഇപ്പോൾ കേരളം പോകുന്നുന്നത്.

ഒരു പ്രവാസിയായ്‌ ‌ ,U.A.E യിലെ ഒരു അബുദാബി ഗവണ്മെന്റ് ആശുപത്രിയിൽ ബയോമെഡിക്കൽ എഞ്ചിനീയർ ആയി ജോലി ചെയ്യുന്ന എനിക്ക് ഈ കഴിഞ്ഞ അരവർഷം ,മറ്റ് എല്ലാവരെയും പോലെ തന്നെ ആശങ്കകൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.U.A.Eയിലും 2020 ജനുവരി 29 ന് ആണ് ആദ്യത്തെ രോഗബാധ സ്ഥിതീകരിക്കുന്നത്. ഗൾഫ് മേഖലയിൽ റിപ്പോർട്ട്  ചെയ്ത ആദ്യത്തെ കോവിഡ് രോഗബാധയും ഇവിടെ ആയിരുന്നു.കൂടുതൽ ചൈനക്കാർ ഇങ്ങോട്ടും എമറാത്തികൾ അങ്ങോട്ടും ജോലി -വിദ്യാഭ്യാസ -കച്ചവട -വിനോദയാത്ര സംബന്ധമായി വന്നു പോയികൊണ്ടിരുന്ന രാജ്യമാണ് ഇത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇവിടെ രോഗം വേഗം പടർന്നു പിടിക്കുമെന്നു ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

മറ്റു രീതിയിലുള്ള നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങാനിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ആശുപത്രി, ഇത് മുൻകൂട്ടി കണ്ടു ഒരു കോവിഡ് ആശുപത്രിയായി മാറ്റാനുള്ള നിർമാണ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് മുന്നോട്ടു പോയി.ഫെബ്രുവരി അവസാനം ആയപ്പോഴേക്കും ഇവിടെ കേസുകളുടെ എണ്ണം 19 ആയി.ചൈനയിൽ കേസുകൾ കൂടുന്നതിനിടയിൽ അവിടെ നിന്നും മാർച്ച് ആദ്യവാരം വിവിധ രാജ്യക്കാരായ 215 ൽ അധികം ആൾക്കാരെ U.A.E അബുദാബിയിൽ എത്തിച്ചു,ക്വാറന്റൈനിൽ പാർപ്പിച്ചു.അന്ന് അവർക്കായി ബയോമെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങളും , ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങളും ,താമസ സൗകര്യങ്ങളും ഒരുക്കിയതിനു ശേഷം രാജ്യത്തു അങ്ങിങ്ങായി കോവിഡ് ചികത്സാ സൗകര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്‌കൂളുകളും കോളേജുകളും മാർച്ച് ആദ്യവാരം കഴിഞ്ഞു അടച്ചു.മാർച്ച്‌ അവസാന ആഴ്ച ദേശീയ അണു നശീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായി രാത്രികാല കർഫ്യു നിലവിൽ വന്നു. ഏപ്രിൽ ആയതോടെ നൂറിലധികം കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.അതോടെ ഞങ്ങളുടെ ആശുപത്രിയിലും മറ്റു  കോവിഡ് സ്പെഷ്യൽ ആശുപത്രികളിലും രോഗികൾ നിറയാൻ തുടങ്ങി.ടി.വിയിലും   സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും മാത്രം കണ്ടും കേട്ടുമിരുന്ന "കൊറോണ വൈറസ് "അങ്ങനെ തൊട്ടരികിൽ എത്തി.

ഇതേ സമയം കേരളത്തിൽ ദിവസേന കുറച്ചു കേസുകൾ മാത്രം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു.1000ൽ അധികം കേസുകൾ ഇന്ത്യയിൽ വന്നതോടെ രാജ്യവ്യാപക ലോക്ക്ഡൗണും നിലവിൽ വന്നു.നിപ്പയെ അതിജീവിച്ച ആത്മ വിശ്വാസവും ആർജവം ഉള്ള ഒരു സർക്കാരും ഉള്ള കേരളത്തെ കൊറോണയ്ക്കു ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല എന്ന ആശ്വാസമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.

നിയമം മൂലം നിര്ബന്ധമാക്കുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ ഇവിടെ ഞങ്ങൾ മാസ്കും അണുനാശിനിയും ശീലമാക്കിയിരുന്നു.ഓഫീസിൽ "സാമൂഹിക അകലം"നിലവിൽ വന്നതോടെ ജോലി പല ഷിഫ്റ്റുകളിലായി മാറി.പുതിയ ബയോമെഡിക്കൽ എഞ്ചിനീയർമാരോട് കൂടി ഞങ്ങളുടെ ടീം വിപുലമാക്കി .മേലുദ്യോഗസ്ഥർ പലരും "Work from Home "ആയി. .ആശുപത്രി ആയതു കൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക്  അണുബാധ നിയന്ത്രണത്തിനുള്ള പരിശീലനം കിട്ടിയിരുന്നു. PPE  കിറ്റുകൾ എങ്ങനെ ധരിക്കണം , എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കണം തുടങ്ങി രോഗ പ്രതിരോധശക്തി എങ്ങനെ വർദ്ധിപ്പിക്കണം ,ഉറക്കം,മാനസിക ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയവ എത്രത്തോളും പ്രാധാന്യം ഉള്ളതാണ് എന്നൊക്കെ ഞങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ജീവിത രീതി തന്നെ ഇതോടെ മാറുകയായിരുന്നു.കൈ കൊണ്ട് മൂക്കിലും മുഖത്തും തൊടുന്നത് തികച്ചും ഒഴിവാക്കി .'ഹാൻഡ് സാനിറ്റൈസർ 'എന്നും പോക്കറ്റിൽ കാണും.എല്ലാ സ്പർശനങ്ങൾക്ക് ശേഷവും കൈകൾ അണുനശീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.മുഴുവൻ സമയവും മാസ്ക് ധരിക്കുന്നതു കാരണം തൊണ്ട വരളാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഇഞ്ചിയോ,ജീരകമോ ഇട്ടു തിളപ്പിച്ച ചൂടുവെള്ളം ശീലമായി.ഇടയ്ക്കു വരാറുള്ള ജലദോഷത്തെ അകറ്റി നിർത്താനും,രോഗപ്രതിരോധശേഷി കൂട്ടാനുമായി ആശുപത്രിയിലെ ഡോക്ടറുടെ നിർദേശപ്രകാരം വിറ്റാമിൻ സി ഗുളിക കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.ദിവസവും ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്ര കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പുറത്തിറങ്ങുന്നത് ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ മാത്രമായി.പുറത്തുപോയി വന്നാൽ മൊബൈൽ ഉൾപ്പടെ ഉള്ള സാധനസാമഗ്രികൾ അണുവിമുക്തമാക്കി ഉടൻ തന്നെ കുളി പാസാക്കും.നാരങ്ങ ഉൾപ്പെടെ അത്യാവശ്യം പഴ വർഗ്ഗങ്ങൾ ആഹാരത്തിൽ ഉൾപെടുത്തി.

ഇത്രയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ നല്ല പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.ലേബർ ക്യാമ്പുകളിൽ രോഗവ്യാപനം വന്നതോടെ ആശുപത്രികൾ ഇവിടെ തികയാതെ വന്നു.ഹോട്ടൽ മുറികളും നിറഞ്ഞപ്പോൾ ഫീൽഡ് ആശുപത്രികൾ യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ താത്കാലികമായി നിർമ്മിച്ചു.ഉപകരണങ്ങൾ പലതിന്റെയും പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉറപ്പുവരുത്താനും,തിരക്കിട്ടു വാങ്ങിയ പുതിയ ഉപകരണങ്ങൾ സജ്ജീകരിക്കാനും,അതിനിടയിൽ കോവിഡ് രോഗികൾക്കു ഉപയോഗിച്ച ഉപകരണങ്ങൾക്കു എന്തെങ്കിലും തകരാറുകൾ പറ്റിയാൽ PPE ധരിച്ചു, ജാഗ്രതയോടെ അത് പരിഹരിക്കാനും ഞങ്ങൾക്ക് ഓടി നടക്കേണ്ടി വന്നു.അതിനിടയിൽ ആശുപത്രിയിലെ ജോലിക്കാർക്കും രോഗബാധ കാണാൻ തുടങ്ങി.ഏപ്രിൽ രണ്ടാം വാരത്തിൽ ആദ്യ കോവിഡ് ടെസ്റ്റ് ചെയ്തു.റിസൾട്ട് വരുന്നത് വരെ അനുഭവിച്ച ഉത്കണ്ഠ ഇപ്പോഴും ഓർക്കാൻ വയ്യ.അന്ന് തുടങ്ങിയ മാസത്തിലെ രണ്ടു ടെസ്റ്റുകൾ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.

ഐസൊലേഷൻ ക്യാമ്പുകളിലെ ചില വാർത്തകളും ,പരിചയം ഉള്ള ചില നേഴ്സ്മാർ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതരായ വിവരങ്ങളും മനസ്സിന്റെ പേടി ഇരട്ടിപ്പിച്ചു.കോവിഡ് കാരണമുള്ള മരണങ്ങളും ഇവിടെ കൂടാൻ തുടങ്ങി.വീട്ടിലേക്കു ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോൾ ' ഇവിടെ പേടിക്കാനൊന്നും 'ഇല്ല  എന്ന് പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു.അവർ അവിടെ നാട്ടിൽ സുരക്ഷിതർ അല്ലേ എന്ന് ആശ്വസിച്ചു.എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും എന്തും സംഭവിക്കാം,ടെസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഐസൊലേഷൻ ക്യാമ്പിൽ പോകാനായുള്ള ബാഗും വസ്തുക്കളും വരെ ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.മാസ്കിനും ഗ്ലോവ്സിനും ക്ഷാമം ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് കരുതി വലിയ വില കൊടുത്തു അതും വാങ്ങി വെച്ചു.ഇന്ത്യയിലേക്ക് വിമാന സർവീസ് ആരംഭിച്ചാൽ മിക്കവാറും ഓടിപ്പോകേണ്ടി വരും എന്നും ആലോചിച്ചിരുന്നു.

മുന്നണി പോരാളികൾ 

മെയ് മാസത്തോടെ കേസുകളുടെ എണ്ണം ദിവസേന 500 കടന്നു.അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ഫീൽഡ് ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ സജ്ജീകരണത്തിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ പങ്കെടുക്കേണ്ടിവന്നു,നല്ല ശാരീരിക അദ്ധ്വാനം.വേറൊരു ദിവസം കോവിഡ് ബാധിച്ച ഒരു കൂട്ടുകാരന് രാത്രി വൈകിയും ഞങ്ങളുടെ ആശുപത്രി വഴി സഹായം ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ പറ്റി.ഈ രണ്ടു സംഭവങ്ങളോട് കൂടി മനസ്സിന് അല്പം ബലം കിട്ടി. ജോലി തരുന്ന നാടിനുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടേ ?സ്വന്തം കുടുംബവും കുട്ടികളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു മാസങ്ങളായി പുറത്തു താമസിച്ചു കോവിഡ് രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്ന നഴ്സ്മാർ , ഡോക്ടർമാർ തുടങ്ങി തുച്ഛമായ ശമ്പളത്തിന് ഇവിടെ വന്നു രോഗത്തിന്റെ വ്യാപ്തി പോലും അറിയാതെ ദിവസവും തന്റെ സൂപ്പർ വൈസർ തരുന്ന PPE യും ധരിച്ചു രോഗികളുടെ മുറിയും പരിസരവും ശുചിയാക്കുന്ന ശുചീകരണതൊഴിലാളി വരെ തന്റെ കർത്തവ്യം ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നു.

ഒരു ഫീൽഡ് ആശുപത്രി സജ്ജീകരണം 

യാതൊരു ബഹളങ്ങളും ഇല്ലാതെ ഇക്കൊല്ലത്തെ റമദാൻ കടന്നു പോയി.ജൂൺ , ജൂലായ് മാസങ്ങളോടെ ഇവിടെയുള്ള രോഗികളുടെ എണ്ണത്തിൽ കുറവും രോഗമുക്തി നേടുന്നവരുടെ എണ്ണത്തിൽ വർദ്ധനവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.രാജ്യത്തെങ്ങും കോവിഡ് സ്ക്രീനിംഗ്‌ സെന്ററുകൾ തുറന്നു .രോഗ ബാധിത മേഖലകളിൽ, എല്ലാ വീടുകളും കയറിയിറങ്ങി PCR ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തി കഴിഞ്ഞു. എല്ലാ ഫീൽഡ് ആശുപത്രികളും സ്പെഷ്യൽ ആശുപത്രികളും അടച്ചു.ഞങ്ങളുടെ  ആശുപത്രിയിലും രോഗികൾ നന്നേ കുറഞ്ഞു.പതിയെ ജനജീവിതം സാധാരണ നിലയിലേക്ക് വരുന്നു.പക്ഷെ നിയമങ്ങളിലും നിയന്ത്രണങ്ങളിലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ല.എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതി സന്തോഷിക്കുന്നും ഇല്ല , അടുത്ത ഒരു വ്യാപനഘട്ടം എപ്പൊഴും വരാം, അതിനായി തയ്യാറായിരിക്കുന്നു,ഒപ്പം കോവിഡ് വാക്സിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് .

ഒരു കോവിഡ് സ്ക്രീനിംഗ് സെന്റർ (ചിത്രം :ഖലീജ് ടൈംസ്) 

ഇപ്പോൾ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തിട്ടാണ് പേടി.പണ്ട് ഇവിടെ റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്തപോലെ 500 ൽ അധികം കേസുകൾ കേരളത്തിൽ ദിവസേന വരുന്നു.ഇവിടെ നാട്ടിലെക്കാളും കുറച്ചധികം ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്,ഭീമമായ പിഴയുള്ള നിയമങ്ങൾ ഉണ്ട് ,എന്നാലും ഈ അഞ്ചാറു മാസം കോവിഡ് രോഗികൾ ഉള്ള ആശുപത്രി വാർഡുകളിൽ , അവർക്കു സമീപം ജോലി ചെയ്തിട്ട് ,(കേരളത്തിലെ പ്രോട്ടോകോൾ പോലെ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ  നിരവധി തവണ ക്വാറന്റൈനിലും ഐസൊലേഷനിലും പോകേണ്ട സാഹചര്യത്തിൽ ) ഇതുവരെ ഞാനുൾപ്പടെയുള്ള കുറേ പേർ പിടിച്ചു നിന്നത്‌,"ശരിയായി മാസ്ക് ധരിക്കുക ,കൈകൾ കഴുകി ശുചിയായി സൂക്ഷിക്കുക "ഇതൊന്നു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് .

കേന്ദ്രത്തിലും സംസ്ഥാനത്തും ഭരിക്കുന്നതും ,പ്രതിപക്ഷത്തും ഇരിക്കുന്നതുമായ പാർട്ടികൾ "പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് ചെയ്യില്ല ","പറഞ്ഞില്ലേൽ ചെയ്യും " എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കാതെ അവനവൻ വിചാരിക്കണം..കൈ കഴുകുക, മാസ്ക് ധരിക്കുക,സാമൂഹിക അകലം പാലിക്കുക! ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ പുറത്തു ഇറങ്ങാതെ ഇരിക്കുക.ശ്വാസം മുട്ടൽ ,അലർജി, മറ്റു അസുഖങ്ങൾ ഉള്ളവർ അവയ്ക്കുള്ള ചികിത്സകൾ ചെയ്തു ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കുക.ഓരോ നിമിഷത്തിലും ശ്രദ്ധാലുവാകണം.ലക്ഷണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവരിലും കോവിഡ് ഉണ്ടായെന്നു വരാം,ടെസ്റ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നത് വരെയെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ള ആരിൽ നിന്നും രോഗബാധ വരാം എന്ന് കരുതി ജാഗ്രതയോടെ ജീവിക്കുക.ലോകത്തിൽ നിന്ന് അവസാനത്തെ രോഗിയും കോവിഡ് മുക്തനാകാൻ ഇനിയും വർഷങ്ങൾ എടുത്തേക്കാം , വാക്സിൻ വിജയകരമായി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും,കോവിഡിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ പഠിക്കാനും അത്രയും വര്ഷങ്ങൾ തന്നെയെടുക്കും.

നാട്ടിലേക്കു ഇനിയെന്നു സമാധാനത്തോട് കൂടി പോകാൻ പറ്റുമെന്നോ,മുട്ടിലിഴയാൻ നോക്കുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞു മോളെ,അവൾ ആദ്യമായി 'അച്ഛാ ' എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അതു കേട്ട് കൊഞ്ചിക്കുന്നതു എപ്പോഴാണ് എന്നും ഒരു പിടിയുമില്ല.കോവിഡിന്റെ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉള്ളൂ..കൂടെ നമ്മൾ ഓടേണ്ടി വരും,ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ മുന്നിലെത്തും..എത്തുക തന്നെ ചെയ്യും !